Eserin basindan sonuna kadar hissedilen yalnizlik ve izolasyon, okuyucuya Stefanin kaybolmuslugunu derinlemesine hissettiriyor. Dis dünya ile ic dünya arasindaki bu zitlik, Stefanin hikayesinin merkezinde yer aliyor. Dis dünyadaki nesneler, insanlar ve olaylar ona giderek daha da uzaklasirken, icsel dünyasinda sanrilar ve sesler giderek daha baskin hale geliyor. Gerceklikle bagini koparan bu sürec, okuyucunun Stefana dair umudunu her gecen sayfada biraz daha azaltiyor ve bu, eserin etkileyici gücünü artiriyor.
Bu noktada eserin, sizofreni üzerine bir bilinclendirme ve anlayis gelistirme araci oldugu söylenebilir. Yazar, bu hastaligin biyolojik ve psikolojik yönlerini ayni anda ele alarak, sizofreniyi anlamanin ne kadar zor ama bir o kadar da önemli oldugunu vurguluyor. Metin, okuyucuya yalnizca bir öykü sunmuyor, ayni zamanda sizofrenik bir zihinle empati kurmayi hedefliyor. Stefanin yasadigi her olay, onun zihinsel cöküsünün bir adimi olurken, okuyucu bu yolculugun her asamasinda ona eslik ediyor.
