Var olmasi istenen ama olmadigi gayet iyi bilinen bir dünyaydi bu. Insana önce sevinc sonra olmayisin hüznünü verirdi.
Nagihan Sahin, ikinci öykü kitabi Kuzeyde Iki Kisi ile öykü yürüyüsüne yeni bir boyut kazandiriyor. Cesur, sade, akici bir dille insa ettigi öykülerinde kelimeleri, bazen insana yaklasmanin bazen de insani yaralamanin araci haline getiriyor. Kendi icsel adalarinda yasamlarini sürdüren öykü kahramanlari gecmisin kirginliklarini, pismanliklarini zamanla derinlestirip bir yüzlesmeye dönüstürüyor. Bu hesaplasmalar, gündelik hayatin dogal akisi icinde kendine yer bulmaya calisiyor.
Insanin en zayif, en güclü, en öfkeli anlarina ustaca yaklasan Sahin, özellikle kadin erkek iliskilerindeki acmazlara, beklentilerine hapsolanlarin caresizliklerine, toplumsal aliskanliklarin birey üzerindeki kiyiciligina, herkesin icinde sakli cocuklugun yarali ülkesine dikkat kesiliyor. Cocuk asklari, platonik asklar, yasanmasina izin verilmeyen asklar, iyilestiren asklar da sessizce yer buluyor öykülerde.
Yer yer ironi barindiran öykülerin merkezinde; bireysel iliskilerden politikaya, bürokrasiden ticari hayata yayilan cözülmeye karsi bir itiraz ve sorgulama yer aliyor. Fakat yazar bunu yaparken anlatinin estetik gereksinimlerinden de ödün vermiyor. Tipki hayal kirikliklarini anlatirken gürül gürül akan hayattan ödün vermedigi gibi.
