ve bilgeydi bu daglar cevherini acarak anlayana
kayayi zarif taslari arif kilandi



Oysa dönmek, bir ihtimal bile degildi. Ölmeye gidiyordum. Dagdaki her gün bir ömre bedeldi benim icin. Kac gün kalirsam, o kadar insan kadar yasamis olacaktim. Bir ay mi Azdi, ama yine de yeterdi. Bir yil mi Mucize olurdu bu. Gözüm arkada kalmazdi. Ölmeye, ilk adimda ölümü kabul ederek gitmeye sartlanmistim. Yarin ne olacakti, bilmiyordum; umurumda da degildi. Sadece gitmek vardi icimde. Gitmek Büyük ihtimalle ölmek. Milyonda bir de olsa dönmek Ama milyondaki bu bir ihtimal öyle büyüleyiciydi ki, Ölmesek, devrimi yapip dönecegiz; sonra baska halklarin özgürlügü icin onlarin daglarina cikacagiz Bu ihtimali öyle büyütüyor, bazen öyle yakin, o denli olasi görüyorduk ki; simdi, simdi degilse yarin, aslinda gerceklesmis de biz onun icinde yasiyor, devrimi öyle algiliyorduk. Özgür yasam daglardaydi. Onu daglardan indirip her yere, sehirlere, tüm topluma yaymak icin gidip getirmemiz gerekiyordu.