Sözlü bir hitap olan ve sözlü hitaplarda bulunmasi gereken tüm unsurlari ihtiva eden Kurani Kerm, nazil oldugu dönemde Hicaz halki tarafindan bilinen ve kullanilan kelime ve ifadelerden olusmaktadir. Ne var ki, söz konusu kelime ve ifadeler, Kurani Kerimde yeni bir dizim ve anlamla yer almaktadir.
Kuran-i Kerimde genel anlamda muhatap kitlenin inanci sorgulanmakta ve mabdu elestirilmektedir. Tevhidi, hakki, adaleti, ahlak ve insan degerleri esas alan yeni bir varlik tasavvuru, insan ve toplum bilinci muhataplara takdim edilmektedir. Herkesin kendini güvende hissettigi, inanc ve düsünce özgürlügünün oldugu, üretimin ve emegin takdis edildigi ve en önemlisi herkesin kendini degerli hissettigi yeni bir degerler sistemi insanliga sunuldu. Düsünce ve degerlerde meydana gelen söz konusu degisimin tümü insa ve haber dil formlari ve yeni bir kavram haritasiyla gerceklesmistir. Zira Kuran in tüm dil formlari ya bir seyi insavar etmeye yöneliktir-ki bunlara insa denilmektedir- veya muhataba bilgi aktarimindan-ki bunlara da haberi cümleler denilmektedir-ibarettir.
Dolayisiyla Kurani Kerimin nazil oldugu dönemin dili, sosyal ve kültürel yapisi, muhatap kitlenin yasadigi cografya ile bedev kültürü ve edebiyatinin bilinmesi, Kuranin dogru anlasilmasinda önem arz etmektedir. Zira Kurani Kerim, ilk muhataplarinin yasadiklari cevrenin, sosyokültürel yapisini ve inanclarinin izlerini tasimaktadir.