Salonun kapisindan, L koltugumda yatan adama bakarken piril piril bir tas sekti gögsümde, ta uzaklara kadar, kalbimdi belki de bilmiyorum.

Özgür Cirak, Biz De Yarin Gülerizde kendilerinin, kendi zamanlarinin farkinda olan, o zamanin simdi degilse bile bir gün mutlaka gelecegine inanan insanlarin öykülerini anlatiyor. Ama kibirli, en özel benim atesiyle yanip kavrulan bir farkindalik ya da köksüz bir iyimserlik degil bu. Etraftaki toz dumanin geciciligini, anlarin ve duygularin kaliciligini özümsemis bir farkindalik.

Bazen bir perdenin tedirgin eden aralikliginda, bazen ikili iliskiler arasindaki iplerin kopma noktasina geldigi o tedirginlikte, bazen bir nesneyle kurulan tutkulu bir bagda kendini gösteren insanlik halleri...