Mezar ziyaretleri, cinai itiraflar, kökten ve kanli cözümler, muallakta kalanlar, hesabini kendi kapayanlar, yarim kalan siirler, ruha yapisan günahlar, kasaba karasi, tasra noir...

Ugur Kilinc, Cürük Ayvalarda bir araya gelen öykülerinde aile ici iliskilerin, nesiller arasindaki köprülerin perde arkasindaki karanligi gün yüzüne cikarirken tasra insaninin ic dünyasinda tekinsiz bir yolculuk yapiyor. Baba-ogullarin, dede-torunlarin, anne-kizlarin paylastigi masumiyetin altinda yatan kötülügün, öfkenin, intikam arzularinin, ölümcül hesaplasmalarin, insanin icindeki cürümüslügün verdigi bunalimin hikayesini anlatiyor.

Beni topragin altinda beklerken üsüdün mü Dur, su duvarin dibindeki otlari koparip üzerine örteyim. Buralar biraz camurlu, umarim asagisi bu kadar islak degildir. Cünkü islak islak yerlere basilmaz, yoksa üsütürsün. Degil mi babaanne Bunu bana sen ögretmistin, islak islak yerlere basilmazdi. Bu yüzden her banyodan ciktigimda önüme kücük havlular atardin sobanin yandigi odaya ulasana kadar. Annem, camasir israfi oldugu icin söylenip dursa da sen ayaklarim üsümesin diye havlulari önüme koymaya devam ettin. Simdi sira bende. Yagmurlu günlerde üsütmemen icin bu otlari üzerine koyacagim. Iri yapraklarla saclarini kurulayacagim. Dikenli dallarla saclarini tarayacagim.