Sirtüstü birakti kendisini, belli belirsiz salinan suyun hissettirdiklerinin besik rahatligi ya da sevgili parmaklarinin ilikligiyla alakasi yoktu. Sonsuz bir belirsizlik, tuhaf bir dengesizlikti. Öfkenin kirginlikla, acilmanin kapanmayla dansi. Asfalttaki arabalar dalgalari degil, deniz bitmek bilmez bir yolun sarsintisini taklit ediyordu, cocuklar sahilde kumla oynarken bile savasi, büyükler insani, ses de sessizligi, ya da tam tersi. Yolun Gölgesi nde yerlerinden yurtlarindan göc etmek zorunda kalan ya da dogup büyüdükleri sehirlerde kendilerini sürgünde bulan insanlarin hikayelerini anlatiyor Behcet Celik. Politikanin, bu bir cirpida söylenen kelimenin ciktigi agizlarin, yine ayni hizla mahvettigi hayatlari, hayatin sadece hayatta kalma cabasina dönüsmesini. Sadece onlari degil, tanik olanlarin hikayelerini de Yasadigimiz cagin karanlik gölgesi baskalarinin yasaklanmis sokaklarina, perdeleri sikica örtülmüs evlerine vurdugunda, kendi korunakli hayatlari, ev iclerindeki dirlik düzeni dagilanlari, ic dünyalari zehirlenip cözülenleri, kelimelerden hatta dostluklardan, yakinliklardan azap duyanlari. Güncelin sicaginda yasananlari ait olduklari zamanin ve mekanin ötesine tasiyan öyküler...