Camlarin naneli nefeslerini, tepenin Tepegöz durusunu, insanlarin cavlakligini, güvercinlerin telek telekligini, sehrin asilti sisini, cayhanelerin mahmur bugusunu birakip esige yöneldim. Arkamda kocaman bir nese yumagi birakiyordum. Her zaman icinde olmak istedigim yumagi.Büyük kesme taslari, mermer cesmeleri, kötü boyalidemir citleri, bambudan örme sandalyeleri, temperlicam kestirilmis masalari, genzi yakan sabah havasini,zamani sasirmami engelleyen cep telefonu zillerinisarip sarmalamis, isveli bakislar, inatci göz dikmelerletitretilmis, bugünü son damlasina kadar emen biryumak...
Arkami döndüm. Bir kez daha o yumagi cözemeden,yumakla bir olamadan.Esikten gecmeyi istiyordum,iceriye bakmayi. Iceride ne var
