Savaslar var, insanlar ölüyor

Mermiden ya da acliktan

Bedeni yasamayi basaran bir kiz

Erken yasta evlendirilip ölüyor

Ya da kutyut bir yerde...

Yasli bir dede huzur evinde siddete maruz

Ya da kimsesiz bir cocuk kimseye dede diyememis yuvada

Dogada bir canli benim kiyafetimin bedelini ödüyor caniyla

Yasatan orman tüm canlilariyla benim yaktigim cehennemde



Ülkemde günes doguyor

Sokakta uyumus bir cocugun üzerine.

Üzerine donmus sarkitlardan sular damliyor.

Tüm bu olaylar icinde saga sola carparak yürürken

Dünyanin adaletsiz olmasi

Benim de buna göz yumarak adeletsizlesmem anlamina gelmiyor.

Nefes aliyorsak yapabilecegimiz bir seyler var demektir.

Kafamizi cevirmemiz, televizyonu kapatmamiz

Bu vahsetin yasanmasina engel degil

Büyük bir projede yer almak belki bir baslangictir.

Ancak insan olmaya baslamanin dogru projesi, zamani ya da yeri olamaz.



Tüm bunlari yazdigim gün

Afrikada 24 bin cocuk acliktan öldü ve her gün ayni rakam tekrar edecek

Simdi alismali miyim rakamlara,

Gücsüzlügümün arkasina saklanip kapatmali miyim gözlerimi

Ya da disaridan yükselen ciglari bastirmak icin sanal gündemler mi bulmaliyim

Bunlarin hicbiri ben ya da sen yada biz olamayiz.

Insan kalan yönüm insan olmayan devam et diyor.



Ve biliyorum ki

Birlikte cok güclüyüz,

Birlikte cok güclüyüz,

Birlikteyken birlikte nefes almaya devam edebilecegiz.



Var misin