Oya bundan sonra karanlikta tek basinayken kendisini hicbir zaman güvende hissedemeyecekti. Isiklari acik birakacak, yolda yürürken ikide bir arkasini kontrol edecekti.
Ne görürsem göreyim, sonucta gercek degiller, sen de biliyorsun.
Bence o gercek,
Bagajin kapagini kapatirken bir yandan da Mineye bakarak bitti der gibi yapti. Eren sadece bu isi bitirmisti. Karanlik varlik bir yerlerde, onlari bekliyordu ve daha bitmemisti.
Insan karsisindakini nasil sevdigini en cok, onu kaybetmeye en yakin oldugu zamanda anliyordu.
Baska zaman olsa caninin yanmasiyla ciglik atardi. Fakat suanda korktugu seyin yaninda, cam kiriklarinin ayagina batmasi son derece önemsizdi.
Ancak gercekte ne kilitlenen kapilar, ne de kamerali güvenlik sistemleri onlari koruyabilirdi. Karsilastiklari tehlike acik olan kapilardan ya da unuttuklari pencereden giren bir sey degildi.
Insan hayatinda bazi zamanlar arkasina bile bakmak istemeden gitmek isteyecegi yerlerde yasamak zorunda kalabilirdi.
Kendi isteklerini ön plana koyacak birinin, sevdigi icin verebilecegi hicbir mücadele olamazdi.
